harnischmacher architectuur

opdracht:

Het standaard kantoorgebouw in Nederland is 14.40 meter breed en bestaat uit een middengang met aan weerszijde kantoren. Dit is zo sinds de invoering van de Arbo-wet en het Bouwbesluit. Het leidt tot stripvormige gebouwen met geringe diepte zodat elke werkplek voldoende licht heeft.

Dit betekent echter dat heel Nederland volstaat met gebouwen die uiterst inflexibel zijn, door de geringe diepte kunnen zij vrijwel geen enkel ander programma in zich herbergen. Consequentie hiervan is dat bij verandering van functie of bij verandering van de manier van werken het gebouw totaal onbruikbaar wordt.

Is het tegenwoordig nog wel zo belangrijk dat alle medewerkers aan het raam zitten als datzelfde raam toch afgeschermd dient te worden daar zonlicht hinderlijk is op het beeldscherm en voor te veel warmteproduktie zorgt? Is de manier van werken niet erg veranderd ten opzichte van 10 jaar geleden en is het boven geschreven stripvormige kantoormodel nog wel relevant, zouden diepere kantoren niet veel meer in zich op kunnen nemen en daardoor veel bruikbaarder en flexibeler zijn? Is het niet wenselijk gebouwen te ontwerpen die vrijwel elke functie in zich kunnen hebben, kantoor, woning, sportzaal of grand café, of welke combinatie dan ook?

Het project ‘offices’ zal voor een groot deel bestaan uit een onderzoek naar kantoorgebouwen, regelgeving, nieuwe werkvormen en flexibiliteit. De mogelijkheid om diepe kantoren te maken binnen de huidige Nederlandse regelgeving zal hierbij centraal staan.

Wilkinson

Neutelings

MVRDV

concept

Het kantoor moet zo flexibel mogelijk worden. De oplossing is een zogenaamd casco kantoor. Dit is een een constructie die vele indelingsmogelijkheden toelaat. Het betonskelet en de eventuele kern is het enige dat niet flexibel is. De rest kan worden ingedeeld zoals de organisatie dat wenst.
Nuttiger gebruik van het grondoppervlak.
Een kantoorgebouw dat makkelijk is onder te verhuren. Het moet dus rekening houden met de groei en krimp mogelijkheden van een verhuurder.
Iedere verdieping wordt apart ontsloten. Omdat het parkeren toch zou moeten worden opgelost is er voor gekozen om dit als ontsluiting te gebruiken. Je rijdt dus tot op de werkvloer.
Het kantoor moet toegankelijker zijn door zijn aparte ontsluiting. Ieder niveau kan weer als een nieuwe beganegrond gezien worden.
Door de grote hoogten van de verdiepingen (zes en een halve meter) is het mogelijk om de groei van bedrijven, die een verdieping hebben gehuurd, op te vangen met tussenverdiepingen.

Het oppervlak dat een kantoor nodig heeft is afhankelijk van de manier van werken van de organisatie. Er zijn al heel wat kantoortypen ontwikkeld; zoals het cellenkantoor, de kantoortuin, het coconkantoor, etc. Bepaald is wat het gemiddelde oppervlak zou zijn als alle typen kantoren zouden worden geïntroduceerd in het kantoor, dit geeft een waarde van 19,3 vierkante meter. De grafiek laat zien hoeveel vierkante meter per werknemer nodig is over de totale oppervlakte van het gebouw.

De locatie heeft uiteraard een grote invloed op het aantal parkeerplaatsen dat nodig is. Er is voor dit fictieve kantoor uitgegaan dat 25% van de werknemers met de auto komt.
Deze parameters geven dus globaal aan dat een kwart van het gebouw nodig zou zijn voor parkeerplaatsen.

Verder is gekeken naar de totale oppervlakte van het gebouw. Hoe het oppervlak veranderd als het aantal vierkante meters gelijk blijft. Een vierkant gebouw maakt een nuttiger grondgebruik mogelijk.

Hieruit blijkt dat dat bij een oppervlakte van 72x72 meter bij een hoogte van zes en een halve meter de verlichtingssterkte nog altijd 400 lux bedraagt bij de kern.

Duidelijk is dat in de zomer meer contrast tussen de verlichtingssterkten is en dat het daglicht minder ver het gebouw indringt